کنکور لعنتی

 

دیروز یکی از بچه های کنکوری پیشم اومد و ازم راهنمایی خواست ولی چون رشتش ریاضی بود حوالش دادم به یکی از دوستام که اونم ریاضی خونده بود .
حتما اون خیلی بیشتر می تونه کمکش کنه تا من.
کارنامه های کنکورهای آزمایشیشو دیدم.اصلا جالب نبود. یه بار ادبیات %23- زده بود.بیچاره فقط هم به رتبه ی زیر 1000 فکر میکرد.
دلم خیلی واسش می سوخت .نمی خواستم نا امیدش کنم .باهاش که حرف می زدم یه امید واهی تو چشاش دیدم که این خیلی ناراحتم می کرد.
در هر صورت تا جایی که می تونستم کمکش کردم .اونم خیلی خوشحال شد و رفت .ولی امیدوارم به چیزی که می خواد برسه.
این کنکور خیلی چیز مزخرفیه که خیلی از جوونا رو تا آخر عمر عذاب میده...راستی واقعا ارزش آدمها به رتبشونه؟
نمیدونم چرا اکثر آدمهایی که من دیدم بعد از اینکه رتبشون خوب شد دیگه اون آدم قبلی نبودن و مثل مارمولک رنگ عوض کردن(البته قصد توهین به مقام والای جناب مارمولک رو نداریم)
چه بسا دوستای صمیمی که بعد از کنکور رابطشون سرد شده...
راستی به نظر شما اینکه من چی هستم مهمتره یا اینکه من کی هستم...؟

پی نوشت1 :دوستان درسته که این پست ربطی به پزشکی نداشت اما فکر کنم که بی ارزش هم نبود مخصوصا برای دانشجویان عزیز(قابل توجه پزشکی ها)
پی نوشت2 :راستی از این به بعد میخوام مطالب به درد بخور از دنیای پزشکی رو هم به وبلاگ اضافه کنم.ناراحت نمیشید که یه کم ارزش علمی وبلاگ بالا بره ؟البته میخوام مطالبم کاملا جذاب و مفید باشه.